Kada dođe do kremacije osobe koja je imala silikone, neki materijali se razgrađuju na visokim temperaturama, dok metalni dijelovi mogu da ostanu i nakon završetka procesa.
Kremacija podrazumijeva izlaganje tijela veoma visokim temperaturama, zbog čega se organska tkiva razgrađuju, a nakon procesa ostaju uglavnom fragmenti kostiju koji se obrađuju u fini prah. Ipak, šta se događa sa medicinskim implantima koji se nalaze u tijelu? Da li silikonski implanti nestaju, šta biva sa vještačkim kukovima i zbog čega pojedini uređaji moraju da se uklone prije kremacije?
Šta se dešava sa silikonskim implantima tokom kremacije?
Silikonski implanti u grudima, koji se ugrađuju iz estetskih ili rekonstruktivnih razloga, uglavnom ne predstavljaju prepreku za kremaciju. Za razliku od metalnih dijelova, silikon nije materijal koji će da ostane očuvan nakon izlaganja temperaturama u krematorijumu. Na visokim temperaturama silikonski materijal prolazi kroz termičku razgradnju, pri čemu se mijenja njegova hemijska struktura. Silikonski implant nakon kremacije ne može da ostane ostane u prvobitnom obliku.
To znači da osoba koja ima silikonske implante može da bude kremirana, a njihovo prisustvo samo po sebi ne zahtijeva postupak kakav je neophodan kod određenih elektronskih medicinskih uređaja. Postoji razlika između silikonskih implanata i uređaja koji sadrže baterije ili druge komponente koje mogu da predstavljaju bezbjednosni rizik. Njihovo prisustvo je neophodno da se prijavi osoblju koje organizuje kremaciju.
Vještački kukovi i koljena mogu da ostanu nakon kremacije
Vještački kukovi i koljena ugrađuju se osobama kojima je zbog oštećenja zgloba, povrede ili degenerativnih promjena potrebna zamjena njegovih dijelova. Ovi implanti često sadrže metale poput titanijuma i legura kobalta i hroma, a pojedine komponente mogu da budu napravljene od keramike ili polimera.
Za razliku od organskih tkiva, metalni dijelovi vještačkih zglobova ne nestaju nužno tokom kremacije. Neki metali zadržavaju čvrst oblik, čak i kada su izloženi veoma visokim temperaturama, pa dijelovi vještačkog kuka ili koljena mogu da budu prepoznatljivi nakon završetka procesa. Zbog toga se metalni ostaci izdvajaju iz kremiranih ostataka pre nego što se oni usitne. U zavisnosti od pravila krematorijuma, izdvojeni metal može da se zbrine ili reciklira.
Slično se događa sa metalnim pločicama, šrafovima i drugim ortopedskim implantima koji se koriste za stabilizaciju kostiju nakon preloma. Oni uglavnom ne predstavljaju istu vrstu rizika kao uređaji sa baterijama, pa ne moraju rutinski da se uklanjaju prije kremacije.
Zašto se pejsmejker mora da se ukloni prije kremacije?
Pejsmejker je mali elektronski uređaj koji pomaže u regulisanju srčanog ritma. Budući da sadrži bateriju i elektronske komponente, njegovo prisustvo može da predstavlja bezbjednosni rizik tokom kremacije. Pri izlaganju visokim temperaturama, zatvoreno kućište uređaja može da pukne ili eksplodira, čime se ugrožavaju osoblje i oprema krematorijuma. Zbog toga se pejsmejkeri i mnogi drugi elektronski implantabilni uređaji uklanjaju prije kremacije, u skladu sa pravilima koja važe u konkretnom krematorijumu.
Isto se odnosi na implantabilne kardioverter-defibrilatore, poznate kao ICD uređaji, koji mogu da isporuče električni šok radi prekidanja određenih opasnih poremećaja srčanog ritma. Pojedine pumpe za lekove i neurostimulatori takođe zahtevaju posebnu procenu. Porodica bi zato trebalo da obavesti pogrebnu službu o svim poznatim implantima, čak i kada nije sigurna da li je njihovo uklanjanje neophodno.
Šta se događa sa metalnim stentovima?
Stentovi su male cjevčice, najčešće napravljene od metala ili metalnih legura, koje se postavljaju u krvne sudove kako bi pomogle da ostanu otvoreni. Najpoznatiji su stentovi koji se ugrađuju u koronarne arterije kod osoba sa određenim oboljenjima srca.
Za razliku od pejsmejkera, stentovi su pasivni medicinski implanti: nemaju bateriju niti elektronski mehanizam koji bi mogao da predstavlja isti rizik pri kremaciji. Metalni stentovi mogu da ostanu kao sitni ostaci ili da promene oblik usjled visokih temperatura, u zavisnosti od sastava i konstrukcije. Njihovo ponašanje razlikuje se od ponašanja elektronskih uređaja, pa se ne uklanjaju automatski iz istog razloga kao pejsmejkeri.
Slično važi i za pojedine metalne hirurške klipse, pločice i šrafove. Ipak, konačna procjena zavisi od konkretnog implantata i pravila ustanove koja obavlja kremaciju.
Zubni implanti često su izrađeni od titanijuma, dok zubne krunice, mostovi i proteze mogu da sadrže različite metale, keramiku i druge materijale. Tokom kremacije, neki od tih materijala mogu da se promijene, dok metalni dijelovi mogu da ostanu. Zubni implanti, kao ni vještački zglobovi i većina ortopedskih pločica, ne predstavljaju automatski razlog za odlaganje kremacije.
Da li porodica može da dobije sve ostatke nakon kremacije?
Nakon kremacije, ostaci kostiju obrađuju se u sitne fragmente koji se potom predaju porodici u urni. Međutim, metalni dijelovi implantata obično se prethodno izdvajaju.
To znači da sadržaj urne ne mora da obuhvati sve materijale koji su se nalazili u tijelu prije kremacije. Metalni dijelovi vještačkog kuka, koljena ili drugih implantata mogu da budu odvojeni od kremiranih ostataka, a način njihovog daljeg zbrinjavanja zavisi od pravila krematorijuma.
(Mondo)