"Žućko" premijerno prikazan u Banjaluci

Igrano-dokumentarni film „Žućko, priča o Radivoju Koraću“ o jednoj od prvih, ali i najvećih sportskih zvijezda sa ovih prostora premijerno je prikazan u Banjaluci, u multipleksu Palas.

Premijeri filma o vrhunskom sportisti koji je izgubio život 2. juna 1969. nodine u saobraćajnoj nesreći u selu Kamenica nedaleko od Sarajeva, u Banjaluci su prisustvovali ministar porodice omladine i sporta RS Nada Tešanović, istaknuti sportski radnici ali i, istini za volju, prilično mali broj Banjalučana, istinskih ljubitelja košarke.

Režiser Gordan Matić film je snimao tri godine u šest zemalja, a u dokumentarnom dijelu filma uvršteno je 16 od 123 intervjua snimljenih tokom priprema. Naratori su slavni košarkaši Aleksandar Saša Đorđević i Milenko Tepić, a sagovornici, uz pomenute, i poznate inostrane ličnosti iz svijeta košarke – Frančesko Varoto, Đuzepe Stefaneli, Pedro Ferandiz…

U igranom dijelu glavni lik predstavlja glumac Vladimir Aleksić a u filmu su rekonstruisani bitni detalji iz Koraćevog života, počev od ratnog zbijega u Lici kada je bio mali dječak, preko prvih košarkaških koraka 50-ih godina, do susreta sa Titom i Andrićem, ali i druženja sa prijateljima.

Uloge igraju i Tihomir Stanić, Tamara Krcunović, Katarina Radivojević, Voja Brajović i drugi, direktor fotografije je Dušan Ivanović, a producent Marko Paljić koji je rekao da nije bilo lako snimiti film ali da mu je čast što je učestvovao u njegovom snimanju.

“U našem poslu ima trenutaka kada nije lako raditi to što radite, ali morate biti spremni na to. Dok smo mi spremni da radimo biće i filmova i biće sporta”, istakao je Paljić.

Ideja o snimanju filma došla je Gordanu Matiću u ljeto 2008. godine i nakon tri godine rada one je prikazan publici.

"Ja lično imam dve strasti, jedna je košarka, druga je film i bila mi je izuzetna čast učestvovati u snimanju našeg najozbiljnijeg košarkaškog filma“, dodao je Paljić.

Ministar porodice, omladine i sport RS Nada Tešanović zahvalila se autorima filma što su Banjalučanima priredili jedan ovakav događaj i čestitala im na izuzetnom filmu.

„Drago mi je da poslije filma o Draženu Petroviću imamo film i o Radivoju Koraću, pogotovo za nas koji smo iz tog perioda i koji smo poznavali tu igru i sve. Ono što je interesantno je igra tada i igra danas. Nevažna je bila ta utakmica ali ta ljubav da budete sa reprezentacijom, sa društvom... To je nešto što je nosilo sport i ono što u ovim godinama nedostaje i što moramo izgrađivati“, rekla je Tešanovićeva.

Film „Žućko, priča o Radivoju Koraću“ počinje i završava scenama Koraćevog tragičnog putovanja, a posljednji kadrovi filma u kojima su prikazani nijemi izrazi lica Žućkovih saigrača i trenera na pomen njegove smrti dovoljno govore kakvu veličinu je Jugoslavija izgubila tog kobnog dana.

"To je neopisivo. Šok za cijelu naciju, pogotovo za njegove prijatelje. Iza njega je ostala tolika praznina koja nikada nije popunjena, ni u reprezentaciji ni u njegovom klubu OKK Beograd. Tu zadnju utakmicu smo igrali, rastali smo se svi u dva sata poslije ponoći ispred hotela Central, on je ostao, jedini razlog je to što je obećao jednom novinaru da će mu dati intervju. On je ostao i dogodilo se to što se dogodilo“, ispričao je za MONDO Moma Pazman, saigrač Radivoja Koraća u OKK Beogradu i reprezentaciji Jugoslavije.

Proslavljeni banjalučki košarkaš Blaž Kotarac, tog dana na revijalnoj utakmici između reprezentacije Jugoslavije i selekcije BiH u Sarajevu igrao je za BiH, ali je sa Koraćem igrao u OKK Beogradu i bio njegov veliki prijatelj, a njegovu majku Zagorku koja ovih dana proslavlja stoti rođendan i danas posjećuje.

"Sve ove džempere, cipele i dresove koje ste vidjeli u filmu da je on nosio on je poklanjao meni koji sam u to vrijeme bio student u Beogradu. Danas samo jednu stvar nosim na savjesti. Taj dan kada je poginuo ja sam se trebao vratiti s njim u Beograd. Meni se ipak dogodilo, vuklo me da odem u Banjaluku a on mi je rekao 'Šta, ostavljaš me da idem sam'. I dan danas se pitam da li bi bilo drugačije da sam išao s njim u Beograd ili da nisam išao u Banjaluku“, rekao je Kotarac.

Radivoje Korać, osim što je postao legenda jugoslovenske košarke studirao je elektrotehniku, govorio nekoliko jezika, volio pozorište, a naročito muziku i sa utakmica u inostranstvu donosio prve rokenrol ploče u Beograd.

"Uticao je na nas, većini nas je on bio idol. Ta njegova svestrana interesovanja prenosio je na nas, pogotovo na mlađe igrače, i pozorište, i književnost, i muzika. U filmu je prikazano da je on donio prvu ploču Bitlsa ali nije to kraj njegovih interesovanja, on je pratio i ozbiljnu muziku. Nije bilo operske premijere u Beogradu da on nije bio prisutan tako da je to prenosio na nas. Mislim da je uspio da nas zainteresuje za neke društvene oblasti. I dan danas, te knjige, muzika, slike koje nam je on prenosio su ono što ja volim“, kaže Pazman koji ističe da mu je bila čast i da je srećan što je igrao sa Koraćem.

"Nije bila sramota podrediti sebe Koraću. To smo radili svi i u OKK Beograd i u reprezentaciji Jugoslavije.Kada bih nekome pokušao da predočim kolika je on zvijezda tada bio uporedio bih ga sa Đokovićem, mnoge stvari su bile slične kod njih dvojice, naravno ne bih volio da Đokoviću se desi takva tragedija. Bio je prepametan, obrazovan u svakoj situaciji je znao da se ponaša, nikada nije bio napadan već je bio skroman povučen, otprilike me podsjeća na Đokovića, a tolika je zvijezda bio“, ističe Pazman.

Radivoje Korać rođen je 5. novembra 1938. godine u Somboru, a poginuo je 2. juna 1969. godine u selu Kamenica 12 kilometara od Sarajeva. Popularni Žućko postao je jedan od najboljih jugoslovenskih igrača tokom šezdesetih godina.

Proglašen je sportistom godine u Jugoslaviji 1960. Za jugoslovenski nacionalni tim debitovao je 1958. Za reprezentaciju Jugoslavije igrao je na četiri Evropska prvenstva i na tri je bio prvi strelac.

Sa reprezentacijom je osvojio dve srebrne medalje na Evropskim prvenstvima (1961, 1965), dve na Svetskim prvenstvima (1963, 1967) i Olimpijskim igrama 1968, kao i bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1963. Odigrao je ukupno 157 međunarodnih utakmica i postigao 3.153 poena, sa, za tadašnje standarde, visokim prosjekom od 20,8 poena po utakmici.

Korać je igrao za OKK Beograd i sa njim je stigao do raznih evropskih takmičenja. Korać je tri puta proglašen za člana najboljeg evropskog tima.

FIBA ga Radivoja Koraća uvrstila u Kuću slavnih u Madridu, a od 1971. do 2002. godine u njegovu čast igrano je evropsko takmičenje Kup Radivoja Koraća. Nakon njegovog gašenja 2002. godine nacionalni kup Srbije i Crne Gore, a kasnije Srbije nosi ime Kup Radivoja Koraća.

Žućko će ostati upisan u istoriji svjetske košarke kao igrač koji je na utakmici Kupa evropskih šampiona protiv švedskog prvaka Alvika ubacio 99 poena.

“On je bio izuzetno skroman čovjek. Na toj utakmici na kojoj smo on i ja zajedno postigli 100 poena (osmijeh) on nije jurio reord, pogotovo što je bio svjestan da je taj protivnik bio nedorastao. On je na poluvremenu postigao 33 poena i onda se stvorio taj pritisak da on da mnogo poena, postigao je u drugom poluvremenu još 66, ali on nije jurio nekakav rekord. Njemu je ta sva priča oko toga bila mučna”, kaže Pazman.

Film "Žućko, priča o Radivoju Koraću prikazuje se u multipleksu Palas svaki dan u terminu 18.30 časova.

(G. Arbutina – MONDO)