Film "Zlatni rez '42: Djeca Kozare" u 19 časova svečano otvara 53. FEST u Beogradu.
Jedan od filmova o kojem nedeljama unazad, od kada je najavljeno da će otvoriti ovogodišnji FEST, ne prestaje da se priča, definitivno je "Zlatni rez ’42: Djeca Kozare".
Ovo ostvarenje nastajalo je gotovo 40 godina, a ideja seže još u 1986. i 1987, kada je Arsen Diklić želio da sa Zafranovićem ekranizuje scenario "Djeca Kozare". Ratovi devedesetih zaustavili su taj plan, ali ne i samu priču.
Četiri decenije kasnije, film je konačno stigao pred publiku, a u nastavku pogledajte trejler:
Četiri sata Zafranovićevih "slika"
Ko poznaje filmove Lordana Zafranovića, zna da od njega teško može očekivati klasično pripovjedanje, a "Zlatni rez '42: Djeca Kozare", nije izuzetak.
Četiri sata i devet minuta kasnije, kada se svjetla ponovo upale, teško je odmah sabrati sve što ste vidjeli.
Ne samo zbog strahota Jasenovca, zločina ustaša i sudbina djece sa Kozare koje je Zafranović stavio u središte svog filma, već zbog načina na koji ih je prikazao, bez i najmanjeg pokušaja da gledaocu olakša.
Igrani dijelovi prepliću se sa autentičnim dokumentarnim snimcima iz logora. Granica između rekonstruisanog i stvarnog povremeno gotovo nestaje, a onda vas arhivski kadar naglo podsjeti da ono što gledate nije samo priča koju je neko napisao.
O čemu se radi u filmu "Zlatni rez '42: Djeca Kozare"?
Istorijska ratna drama bavi se jednom od najtragičnijih epizoda Drugog svjetskog rata na našim prostorima – stradanjem civilnog stanovništva, a prije svega djece, tokom ustaške ofanzive na Kozari 1942. godine i u sistemu logora Jasenovac.
Centralna nit priče prati majku i njeno troje djece – djevojčicu Zoru i njena dva mlađa brata. Nakon raspada Kraljevine Jugoslavije i uspostavljanja NDH, oni tokom ljeta 1942. godine u koloni izbjeglica bježe dubičkom cestom pred fašističkim snagama.
Majka biva odvojena od djece i deportovana na prinudni rad u Njemačku, tačnije u logor Ravensbrück, dok djeca završavaju u sabirnom centru i logoru Jasenovac. Kroz vizuru nevine djece prikazuje se sav užas, glad, bolest i brutalnost logorskog života.
Zafranović film ne gradi samo kroz perspektivu stradalnika (Srba, Jevreja, Roma i hrvatskih antifašista), već duboko analizira i psihologiju počinilaca.
Priča prati grupu ustaških egzekutora i mehanizam ideološke mržnje, prikazujući kako dehumanizacija vodi u potpunu destrukciju, pri čemu se čak i među samim dželatima javljaju kratkotrajni sukobi i preispitivanja.
Značenje "Zlatnog reza"
Naziv "Zlatni rez '42" predstavlja autorovu estetsku i filozofsku metaforu - suprotstavljanje estetske harmonije, odnosno zlatnog presjeka, i apsolutnog haosa i zla koje je zadesilo čovječanstvo 1942. godine.
(Mondo)