Stari Sloveni verovali su da uz pomoć vezivanja neparnog broja čvorova tankim crvenim koncem mogu da ostvare i najveće želje.
Stari Sloveni imali su značajan broj paganskih običaja i rituala za koje su vjerovali da donose i sreću, ali i da mogu da nanesu zlo. O njima su se pisale mnogobrojne knjige i izučavali su ih razna istraživanja i studije, a neki od njih su se i dan danas zadržali kao tradicija nekih porodica.
Jedan od njih je i način vezivanja čvorova, za koji su Stari Sloveni vjerovali da može da im ostvari želje.
U staroslovenskoj kulturi, vjerovalo se da je čvor snažan simbol. Naime, vjerovalo se da se, sa svakim vezanim čvorom, u konac uplete i misao, namjera i želja onoga ko ga vezuje.
Za njihovo vezivanje, najčešće su se koristili konci od prirodnih materijala, poput vune, pamuka ili svile, jer se vjerovalo da sintetički materijali "ne dišu" i mogu da skupljaju lošu energiju.
Uvijek se vezivao neparan broj čvorova
Da bi svoje želje sproveli u djelo, Sloveni su se najčešće služili crvenim koncem, jer su vjerovali da on može da ih sačuva i od uroka. Na njemu su vezivali tri, sedam ili devet čvorova, a bilo je posebno važno da taj broj bude neparan.
Pri vezivanju svakog čvora, u sebi ili naglas su izgovarali želju koju su željeli da im se ispuni. Najvažnije pravilo koje je tada trebalo da ispune jeste da želju izgovore jasno i glasno, iz srca, iskreno i bez sumnje.
Voda je bila neizostavan dio rituala
Nakon povezivanja svih željenih čvorova, potapali su konac u vodu - u čašu, u rijeku ili u izvor. Po tadašnjim narodnim običajima, voda se smatrala veoma moćnim prenosiocem energije.
Ovo potapanje bilo je neizostavan dio rituala, jer se vjerovalo da voda ima sposobnost da odnese njihovu želju na pravo mjesto, kako bi se tamo i ostvarila, te da može da je odnese "do sudbine".
(MONDO)