Priča počinje 1997. godine, kada su ekolozi i istraživači sa Univerziteta u Pensilvaniji Danijel Janzen i njegova supruga Vini Halvaks došli na neobičnu ideju.
Kostarikanskoj kompaniji za proizvodnju sokova Del Oro ponudili su dogovor: ako kompanija donira dio svog zemljišta Nacionalnom parku Gvanakaste, može besplatno da odlaže organski otpad na devastiranoj parceli uz granicu parka.
Zemljište je bilo potpuno iscrpljeno decenijama stočarstva i krčenja šuma, a njime su dominirale invazivne trave. Del Oro je prihvatio ponudu, jer je odlaganje ogromnih količina kora narandže predstavljalo značajan trošak.
Za samo godinu dana kamioni su na parcelu dovezli više od 12.000 tona kora i pulpe. Ogromna količina otpada prekrila je zemljište debelim slojem koji je neprijatno mirisao kilometrima unaokolo.
Projekat je, međutim, ubrzo prekinut. Konkurentska kompanija TikoFrut optužila je Del Oro za zagađivanje životne sredine, a slučaj je završio pred sudom. Vrhovni sud Kostarike presudio je u korist TikoFruta, pa je odlaganje otpada zabranjeno, a parcela napuštena.
Sve se promijenilo 2013. godine, kada je Timoti Trojer, tada mladi naučnik sa Univerziteta Prinston, odlučio da pronađe mjesto eksperimenta i ispita njegove dugoročne posljedice.
Kada su on i njegov tim stigli na lokaciju, nisu mogli da je pronađu. Nakon potrage pomoću GPS-a, otkrili su stari znak koji je označavao parcelu – i shvatili da se nalaze usred guste, bujne prašume.
Ispostavilo se da je područje na kojem su završile kore narandže imalo čak 176 odsto više nadzemne biomase nego susjedna, netretirana parcela.
Analize su pokazale da su se kore tokom godina razgradile i obogatile zemljište kalijumom, fosforom i azotom. Debeli sloj organskog otpada istovremeno je ugušio invazivne trave i omogućio autohtonim biljkama da ponovo zauzmu prostor.
Još nevjerovatnije je što nakon početnog odlaganja otpada nije bilo potrebno posebno održavanje. Šuma je počela sama da se obnavlja, a sa njom su se vratile ptice, insekti i druge životinje.
Naučni rad objavljen u časopisu Restoration Ecology pokazao je da organski otpad, ako se pravilno koristi, može imati neočekivano pozitivan efekat na teško degradirane ekosisteme.
Ono što je počelo kao neobičan dogovor između ekologa i proizvođača sokova, a završilo se sudskim sporom, pretvorilo je nekadašnju poljoprivrednu pustoš u bujnu šumu – uz pomoć običnih kora narandže.