Danas je Sony ime koje se vezuje za PlayStation, televizore, fotoaparate, slušalice i vrhunsku elektroniku, ali priča o ovom tehnološkom gigantu počela je u potpuno drugačijim okolnostima.
Godine 1946, u Japanu koji se još oporavljao od Drugog svjetskog rata, Masaru Ibuka i Akio Morita osnovali su malu kompaniju sa oko 20 zaposlenih i početnim kapitalom od 190.000 jena. Nisu tada imali globalni brend niti široku paletu proizvoda, ali su imali ambiciju da pomoću tehnologije naprave nešto novo.
Sve je počelo u poslijeratnom Japanu
Ibuka je bio inženjer i preduzetnik zainteresovan za elektroniku, dok je Morita dolazio iz porodice koja se generacijama bavila proizvodnjom sakea i drugih proizvoda, ali je izabrao tehnološki i poslovni put. Njih dvojica poznavala su se još iz ratnog perioda, a poslije rata udružili su snage kako bi pokrenuli posao u Tokiju. Njihova firma osnovana je 7. maja 1946. godine pod imenom Tokyo Tsushin Kogyo, što se na engleskom prevodi kao Tokyo Telecommunications Engineering Corporation.
Početak nije izgledao kao priča o velikom tehnološkom uspjehu. Kompanija je u ranim danima popravljala radio-aparate i radila na razvoju elektronskih uređaja, u vremenu kada su mnogi Japanci pokušavali da obnove svakodnevni život i privredu. Osnivači su željeli da stvore kompaniju koja neće samo popravljati postojeće proizvode već će razvijati sopstvena tehnološka rješenja i ta ideja postala je važan dio identiteta firme koja će kasnije dobiti ime Sony.
Prvi proizvodi nisu bili ni televizori ni konzole
Po nama jedan od najzanimljivijih detalja iz istorije kompanije jeste da njen prvi veliki tehnološki poduhvat nije bio proizvod kakav danas povezujemo sa Sonyjem. Kompanija je 1950. predstavila magnetofon G-Type, prvi magnetofon proizveden u Japanu. Uređaj je bio težak i skup, daleko od današnjih malih diktafona i digitalnih snimača, ali je pokazao da firma želi da razvija sopstvenu tehnologiju, umjesto da se oslanja samo na popravke i tuđa rješenja.
Radio koji je promijenio način slušanja muzike
Pravi korak ka prenosivoj elektronici stigao je 1955. godine, kada je kompanija predstavila TR-55, prvi japanski tranzistorski radio. Umjesto velikih radio-aparata sa elektronskim cjevima, koji su uglavnom stajali na jednom mjestu u kući, tranzistorska tehnologija omogućila je razvoj manjih uređaja koji su mogli da rade na baterije. Sony je u razvoju koristio sopstvene tranzistore, što je bio važan tehnološki iskorak za tadašnju kompaniju.
Iako za nas danas prenosivi radio možda ne zvuči kao revolucija, u to vrijeme promjena je bila velika: muzika i vijesti više nisu morale da budu vezane za jednu prostoriju i baš je takav pristup tj. pravljenje uređaja koji su manji i praktičniji za svakodnevnu upotrebu, pomogao da Sony počne da gradi prepoznatljivost i van Japana. Kompanija je tako postepeno prelazila put od male firme za elektroniku do proizvođača koji je želio da oblikuje način na koji ljudi koriste tehnologiju.
Zašto su odustali od starog imena?
Ime Tokyo Tsushin Kogyo bilo je prilično dugo i teško za izgovor na mnogim stranim tržištima. Osnivači su zato tražili naziv koji bi bio kratak, lako pamtljiv i prepoznatljiv u različitim jezicima. Riječ Sony povezuje se sa latinskim izrazom sonus, koji se odnosi na zvuk, i engleskom riječju sonny, koja se koristila za dječaka ili mladog čovjeka. Ime je zapravo odabrano kao simbol mladosti, energije i ambicije da kompanija posluje širom svijeta.
Naziv Sony počeo je da se koristi kao brend prije nego što je postao zvanično ime kompanije. Godine 1958. Tokyo Tsushin Kogyo promijenio je naziv u Sony Corporation, čime je napravljen važan korak ka međunarodnom poslovanju.
Čovjek koji je vjerovao da tehnologija mora da služi ljudima
Masaru Ibuka nije bio samo jedan od ljudi koji su pokrenuli kompaniju već i inženjer koji je učestvovao u oblikovanju njenog pravca. U osnivačkom dokumentu kompanije naglašavao je značaj slobode u radu, otvorenosti za nove ideje i mogućnosti da inženjeri razvijaju svoje sposobnosti. Njegova zamisao bila je da tehnologija može da doprinese japanskoj kulturi i društvu, a ne samo da donosi zaradu.
Ta ideja nije ostala samo na papiru. Sony je kasnije razvijao proizvode koji su mijenjali način na koji slušamo muziku, snimamo zvuk, gledamo televiziju i koristimo elektronske uređaje. Ipak, uspjeh kompanije nije bio djelo samo jednog čovjeka, Ibuka i Morita imali su različite, ali komplementarne uloge, a na razvoju proizvoda radili su brojni inženjeri i zaposleni.
Od male radionice do tehnološkog giganta
Sony je tokom narednih decenija proširio posao daleko izvan radija i magnetofona. Među važnim proizvodima našli su se televizori, uređaji za snimanje i reprodukciju zvuka i slike, a 1979. predstavljen je Walkman, prenosivi kasetni plejer koji je omogućio da slušamo muziku u pokretu bez potrebe da sa sobom nosimo veliki uređaj.
Ipak, Sony je širom svijeta postao poznat po televizorima koji su decenijama bili jedan od njegovih najprepoznatljivijih proizvoda. Kompanija je još 1960. predstavila TV8-301, prvi tranzistorski televizor na svijetu, a kasnije je dodatno učvrstila svoj ugled modelima iz serije Trinitron, predstavljenim 1968. godine. Trinitron je bio posebno značajan zbog načina prikazivanja boja i kvaliteta slike, pa je ime Sony postalo sinonim za televizore koje su kupci povezivali sa naprednom tehnologijom i pouzdanošću. Televizori su tako odigrali važnu ulogu u tome da japanski proizvođač postane prepoznatljiv u domaćinstvima širom svijeta.
Kasnije je kompanija postala poznata i po konzolama PlayStation, digitalnim fotoaparatima i senzorima za obradu slike.
Danas Sony posluje u više oblasti, od igara i zabave do muzike, filmova, elektronike i tehnologije za snimanje slike.
Njegova istorija pokazuje da veliki tehnološki brendovi ne moraju da nastanu iz ogromne fabrike i velikog početnog kapitala. Ponekad počinju malim timom koji pokušava da riješi konkretne probleme i razvije nešto što tada ne postoji.