Na današnji dan prije deset godina u 12.25 časova premijer Srbije dr Zoran Đinđić pogođen je metkom iz snajperske puške u dvorištu Vlade Srbije.
Đinđić, dugogodišnji predsjednik Demokratske stranke, postao je premijer nakon pobjede DOS-a, prvo na izborima za predsjednika tadašnje SR Jugoslavije u oktobru 2000. godine, kada je Vojislav Koštunica dobio više glasova od Slobodana Miloševića, a onda odmah nakon toga i na izborima za Skupštinu Srbije.
Đinđić je rođen u Bosanskom Šamcu. Završio je Devetu gimnaziju u Beogradu, gdje je njegov otac Dragomir premješten kao oficir JNA. Studirao je filozofiju na Univerzitetu u Beogradu, a paralelno je pohađao i predavanja iz istorije umjetnosti, sociologije i ekonomije. Još tokom studentskih dana zainteresovao se za politiku.
Đinđić je u Frankfurtu nastavio studije filozofije kod profesora Jirgena Habermasa. Godine 1979. doktorirao je na univerzitetu u Konstancu a teza doktorskog rada bila je "Problemi utemeljenja kritičke teorije društva“.
Godine 1989. godine vratio se u Jugoslaviju da bi preuzeo profesorsko mjesto na Univerzitetu u Novom Sadu. Takođe, bio je i viši naučni saradnik u Centru za filozofiju i društvenu teoriju u Beogradu i autor je više stručnih eseja i knjiga iz oblasti filozofije, politike, ekonomije...
Đinđić je zajedno sa drugim srpskim političkim disidentima obnovio rad Demokratske stranke. Postao je predsjednik Izvršnog odbora stranke 1990. da bi 1994. postao i njen predsjednik. Bio je poslanik u prva tri višestranačka saziva Narodne skupštine i Vijeću republika Skupštine SRJ.
Nakon niza masovnih protesta zbog poništenih izbora na kojima je pobijedila opozicija 1996/97. godine Đinđić je 21. februara 1997. postao predsjednik Skupštine grada Beograda.
Đinđić je odigrao ključnu ulogu u izručenju Slobodana Miloševića Međunarodnom sudu za ratne zločine u Hagu, a kasnije je izjavio da je razočaran razvučenim suđenjem Miloševiću i ocijenio suđenje kao "skupi cirkus“.
Prema službenoj istrazi, premijer Đinđić ubijen je u Beogradu na stepeništu zgrade Vlade Srbije 12. marta 2003. u 12.23 časa. Pogođen je u grudi metkom u srce i ubio ga skoro trenutno. Brzo je odveden u bolnicu gdje je primijenjen odgovarajući postupak, ali je njegova smrt, ipak, objelodanjena jedan čas kasnije.
Tada je teško ranjen njegov tjelohranitelj Milan Veruović.
Kako je saopštila istraga, oba metka je, snajperom, sa 130 metara udaljenosti, ispalio policijski specijalac Zvezdan Jovanović, sa prozora zgrade Zavoda za fotogrametriju.
Ubistvu tadašnjeg predsjednika Vlade prethodilo je nekoliko ranijih neuspjelih pokušaja.
Najpoznatiji neuspjeli atentat izveden je ujutro 21. februara 2003. godine, kada je Dejan Milenković zvani Bagzi, član takozvanog "zemunskog klana", vozeći kamionet na autoputu kod beogradske "Arene" pokušao da zaustavi automobil u kojem je bio premijer, dok su u zasjedi pored puta, naoružani minobacačima i automatskim puškama, čekala četvorica atentatora.
"Ako neko misli da će zaustaviti provođenje zakona time što će mene ukloniti, onda se grdno vara, jer ja nisam sistem. Sistem će funkcionisati i dalje i niko neće dobiti amnestiju za zločine tako što će ukloniti jednog ili dva funkcionera države" - izjavio je tada Đinđić, a ove riječi ostale su kao neka vrsta političke poruke za sva vremena.
Prema presudi, Milorad Ulemek zvani Legija, nekadaši komandant JSO, naredio je Zvezdanu Jovanoviću da ubije Zorana Đinđića. Ulemek je osuđen na 40 godina zatvora za krivična djela, koja uključuju ubistvo i pokušaj ubistva.
Đinđić je sahranjen u Aleji velikana na beogradskom Novom groblju.
I politički simpatizeri i politički oponenti Zorana Đinđića smatraju danas jednim od najobrazovanijih srpskih političara, koji je pokušavao da na pragmatičan način vodi zemlju u politički i ekonomski teškim vremenima.
Đinđić je postao simbol Demokratske stranke i jednog političkog doba Srbije.
(Srna)
